Gun itibari ile isimden ayrildim ve artik mutlu mesut bir sekilde yasadiklarimi yazabilir ve elestirilere cevap verebilirim diye dusunuyorum; zira cok uzun sure icimde tutmustum bu yazicaklarimi.

Hayatim boyunca hep iyi bir kariyer yapmak icin calismak oldu hedefim. Para her daim ikinci plandaydi, zira paranin her zaman kazanilabilecegini cok onceden ogrenmistim. Bu yuzden iyi denebilecek bir egitim sureci yasadim, iki lisan ogrendim ve super diye nitelendirilemeyecek olsa da iyi bir CV sahibi oldum. Tabii ki sadece kagit ustunde iyi olabilir, fakat ben zekama guvenen bir insan olarak hep egitimini gordugum, kendimi gelistirebilecegim ve gercekten “benim isim” diyebilecegim bir is sahibi olursam basarili olacagimi dusundum. Hala da dusunuyorum aslinda, bir degisiklik yok. Fakat gel gor ki bir fast food zincirinde, egitim suresi adi altinda denyo diye tabir edebilecegim musterilerden azar isitmek, herseyi gectim 27 yasinda hala elle tutulabilir bir is yapamamis olmak ve halen tuvalet temizliyor olmak gercekten koyuyordu. Aslinda cok sabrettim, elimde geldigince yapmaya calistim herseyi. Sagligimdan ve piskolojimden oldum, ruh hastaligina ve bel fitigi ameliyatina ceyrek kaldi. Ama yine de elimden geleni yapmaya devam ettim. Fakat son 2 haftada olanlar, insanlarin tepkileri ve yaklasimlari dolayisi ile sabrimin bana bir sey getirmeyecegine karar verdim ve 2 saat kadar once ismden ayrildim evet.

Cok insan diyebilir aslinda “sabirsizsin” diye. Hak da verebilirim belki. Sabirli olsam cok iyi yerlere gelebilirim. Ama sabirli olmak bu sekilde bir egitim sureci gecirdikten sonra tuvale temizlemek ve buna katlanabilmek degil bence. Dedigim gibi mukemmel bir insan olmayabilirim, ama benden cok daha kotu insanlarin nerelerde oldugunu gordukten sonra hakettigimin bu olmadigina karar verdim ve bu dusuncemin de sonuna kadar arkasinda kalicam. Zira ben bu kadar okulu restoran muduru olmak icin okumadim, fizik gucumden ziyade zekamla one cikmak istedim. Fakat elimde kalan fizik gucu oldu ve o da yetmeyince bel fitigi oldum. Akabinde bozulan psikolojim ile de tek sermayem olan zekamdan olmaya baslayinca bu isi bitirdim. Elestiriler yie olacaktir, hep olacaktir; ama verecegim cevap hep ayni olacaktir.

Pisman miyim ? Hic de degil. Kendimi belki cok overrated olarak goruyorum, ama ona ragmen “bu benim isim” diyemedim hicbir zaman bu is icin. Eninde sonunda bulucam o isi ve eninde sonuda hedeflerime ulasicam. Bunda olmadi, belki bir sonraki de olmicak, ama en sonunda olucak. Zira pisman olmamam bu inanctaki en onemli sebep…